عبادت واقعى حركاتى كه به عنوان عبادت از انسان سر مىزند ، بايد به مقتضاى حال و ظرفيت عابد ارزيابى شود . اولًا : هر حركتى عبادت نيست و هر عبادتى ، واقعى و كامل نيست ، عبادت منافق ، عبادت غير مخلص ، عبادت رياكار ، عبادت كسى كه هدفش جلب جهات مادى است عبادت نيست ، بلكه بازى با الفاظ و استهزاء به حق است . در « تفسير الميزان » « 1 » آمده است كه : خداى تعالى به يكى از سه وجه عبادت مىشود : 1 - خوف 2 - رجاء 3 - حب و اين هر سه در يك آيه جمع شده كه مىفرمايد : [ وَ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ شَدِيدٌ وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٌ وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ ] « 2 » . در آخرت عذاب سختى است و [ براى مؤمنان كه دنياى خود را در راه اطاعت حق و خدمت به خلق به كار گرفتند ] از سوى خدا آمرزش و خشنودى است ، و زندگى دنيا جز كالاى فريبنده نيست . با توجه به اين آيهء شريفه بايد هر شخص با ايمانى نسبت به حقيقت دنيا توجه

--> ( 1 ) - ترجمه تفسير الميزان : 19 / 289 ذيل آيهء 20 سورهء حديد . ( 2 ) - حديد ( 57 ) : 20 .